Rozdział 2

 Rose P.O.V.

-Niall, zostaw ją- powiedział lekarz.

-Jeszcze się policzymy- zagroził chłopak i wyszedł z sali trzaskając drzwiami. Lekarz pokręcił głową, spojrzał na mnie i serdecznie się uśmiechnął, po czym podał swoją dłoń.

-Dzień dobry, nazywam się Liam Payne. Jestem Twoim lekarzem prowadzącym. Pamiętasz, czemu się tu znalazłaś?

Myślami próbowałam powrócić do tamtych chwil, jednak w mojej głowie panowała pustka.Przecząco kiwnęłam głową. Lekarz przybrał poważny wyraz twarzy.

-Zostałaś znaleziona w swoim mieszkaniu z raną postrzałową brzucha. Miałaś wiele szczęścia, którego Twój ojciec niestety... nie posiadał.

Nagle wszystkie obrazy tamtej nocy powróciły. Dwóch mężczyzn, ojciec, ja, strzały i ciemność. Oczy natychmiastowo mi się zeszkliły, a pojedyncza łza spłynęła po moim policzku.

-On... nie żyje?

-Przykro mi- Lekarz obrócił się na pięcie, pozostawiając mnie samą ze swoimi myślami.

~*~

Grała muzyka żałobna. krople deszczu wybijały rytm. Szłam za niesioną przez ludzi z zakładu pogrzebowego trumną. Po moich policzkach spływały łzy. W prawej dłoni trzymałam ozdobioną, krwistoczerwoną różę, a w lewej czarną parasolkę. W końcu doszliśmy do miejsca, w którym miała zostać złożona trumna. Po chwili ciało spoczywało już na dnie. Wrzuciłam różę do dołu. Rozejrzałam się dokoła. Tak jak myślałam, na pogrzebie byłam sama. Mój ojciec nie miał przyjaciół, a ci, którzy z nim trwali odeszli po tym jak zaczął mieszać się w gangsterskie sprawy. Przypuszczali, że w końcu nadejdzie dzień kiedy straci życie. Po chwili odeszłam, a mężczyźni zaczęli zakopywać grób.

~*~

Do domu wracałam pieszo. Pogoda świetnie zgrywała się  z moimi uczuciami.  Deszcz wcale nie miał zamiaru przestać padać. Przejeżdżające samochody oblewały wodą przechodniów. Przez całą drogę czułam na sobie czyjś wzrok. Co chwilę odwracałam głowę, jednak nie dostrzegłam niczego dziwnego. Nagle zza rogu wyszedł mężczyzna, idący wprost na mnie. Próbując cofnąć się do tyłu wpadłam na kogoś, po czym zostałam opleciona rękoma. Nagle zatrzymał się samochód, do którego następnie mnie wrzucono.

-K-kim jesteście?- spytałam przerażona

-Przyjaciółmi Twojego ojca- odpowiedział kierowca, z chytrym uśmieszkiem. 

____________________________________________________________________________________

 Powracam z nowym rozdziałem. Trochę się w tym miesiącu działo, więc mam nadzieję, że nie macie mi za złe moje n nieobecności. Wydaje mi się, że z rozdziałem nie jest tak źle. Proszę, jeżeli czytasz ten rozdział, zostaw pod nim komentarz. Każda jedna opinia motywuje mnie do dalszego działania. Do zobaczenia :)

Rozdział 1

 Rose P.O.V.

Las, drzewa, świergocące ptaki, pięknie pachnące kwiaty. Czego chcieć więcej po ciężkim dniu. Szłam wąską dróżką, ciesząc się z wolnego czasu.
-Matt! Chodź tu!-krzyknęłam do mojego towarzysza. Jednak z jego strony nie otrzymałam odpowiedzi.
-Matt! Odezwij się!-spróbowałam jeszcze raz. Ponownie usłyszałam ciszę.
-Matt, chodź tu! To wcale nie jest śmieszne!-Zaczęłam się niepokoić. Nagle ktoś złapał mnie od tyłu w pasie. Krzyknęłam i zaczęłam bić ręce sprawcy. Postać podniosła mnie i zakręciła się razem ze mną, po czym postawiła na ziemi. Bałam się, tak cholernie się bałam. Odwróciłam się powoli i zobaczyłam Matt'a powstrzymującego śmiech.
-Naprawdę, tak to Cię śmieszy? Przestraszyłeś mnie - powiedziałam z wyrzutem.
-Przepraszam, ale gdybyś widziała swoją minę- usłyszałam jego dźwięczny śmiech. Stanęłam na palcach, po czym złączyłam nasze usta w delikatnym pocałunku.
Kontynuowaliśmy naszą drogę podziwiając piękno natury. Rozmawialiśmy o wszystkim. Tematy nam się nie kończyły. Przeciwnie, było ich coraz więcej.
-Rose wiesz, do końca roku został niecały miesiąc. Co dalej?- zapytał niepewnym głosem Matt. Wiedział, że nie lubię rozmawiać na ten temat. Jednak miał rację.
-Nie wiem. Nie mam pojęcia. Nie myślmy na razie o przyszłości. Teraz jesteśmy tutaj, razem i tylko to się liczy -wtuliłam się w niego.
Drzewa powoli znikały, ustępując miejsca drogom.  Po chwili, szliśmy wydeptaną dróżką obok autostrady. Samochody przejeżdżały szybko, pozostawiając po sobie ciemne chmurki dymu...
-No, to tutaj. Dzięki za odprowadzenie- Uśmiechnęłam się i pocałowałam Matt'a na pożegnanie. Staliśmy już przed drzwiami kamienic, do której jeszcze nigdy nie ośmielił się wejść.
-Nie ma sprawy. Przecież wiesz, że dla mnie to nie problem- odpowiedział Matt.
-Do zobaczenia jutro w szkole- krzyknęłam gdy chłopak przechodził przez przejście dla pieszych.
-Do zobaczenia- odkrzyknął odwracając się do mnie. Wtem zza rogu wyjechał czarny sportowy samochód  i wjechał w Matt'a. Chłopak przeturlał się po masce auta, wpadając na dach, następnie spadając twarzą na asfalt mokry od deszczu, który rozpadał się znienacka.
-Nie!- zdążyłam wydusić tylko to jedno słowo. Przez chwilę stałam nie ruchomo, nie wierząc w to co właśnie się stało. Kilka metrów dalej leżała niemalże martwa miłość mojego życia. Przemoczona do suchej nitki podbiegłam do jego ciała. Z kieszeni spodni wyciągnęłam telefon, aby móc wykręcić numer na pogotowie. Paręnaście minut później przyjechała karetka, zabierając ciało zmarłego już Matt'a. Czułam jak w środku rozpadam się na miliony malutkich kawałeczków. Mój świat się zawalił...

-[...] I pamiętaj, że to ostatni raz kiedy Ci pomogłem.
-Tak, dzięki stary.
Obudziło mnie cholerne pikanie. Otworzyłam oczy.  Leżałam w białym pokoju, podobnym do tych szpitalnych. Światło wpadające przez okno, drażniło moje oczy. Odwróciłam głowę w stronę, z której dochodziło pikanie. Byłam podłączona do jakiegoś sprzętu. Przewody łączące mnie z urządzeniem, przyczepione były do mnie plastrami. Odklejenie ich zajęło mi krótką chwilę. Postanowiłam wstać i wyjść stąd jak najszybciej. Nienawidziłam szpitali. Od momentu kiedy zginął Matt, nie pojawiłam się tam ani razu. Usiadłam na łóżku, jednak szybko pożałowałam tej decyzji. Podbrzusze bolało mnie tak bardzo, że nie próbowałam powstrzymać krzyku. Do pokoju wbiegł lekarz, który pomógł mi wrócić do poprzedniej pozycji. Jednak to niewiele dało. W końcu, widząc mój stan wstrzyknął środek przeciwbólowy do kroplówki. Z czasem ból znikał.
-Możesz mi wyjaśnić, co do cholery, próbowałaś zrobić?-krzyknął blondyn stojący nade mną. Najwyraźniej nie zauważyłam kiedy wszedł.
-Nie Twój zasrany interes- odpowiedziałam. Chłopak na początku był zszokowany, jednak po chwili jego tęczówki zmieniły się nie do poznania. Z niebieskiego odcieniu,przeszły w granat tak ciemny, niemalże czarny. Czuć było jego złość na kilometry.
-Coś ty powiedziała?-Krzyknął jeszcze głośniej.
-Nie. Twój. Zasrany. Interes- Powiedziałam zaciskając zęby.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Wracam z 1 rozdziałem po dość długiej przerwie, za którą serdecznie Was przepraszam. Mam nadzieję, że rozdział się podoba. Rozdział drugi ukaże się 7-8 czerwca.

Prolog

 Burza, która rozpętała się nad Londynem nie miała zamiaru przejść od tak. Trwała już dobrych parę godzin. Co chwila jasny piorun dzielił czarne niebo na części. Krople, które z każdym momentem częściej bębniły o wszystko co stanęło im na drodze, stawały się coraz bardziej uciążliwe. Śliskie jezdnie napawały strachem każdego kierowcę. Zła pogoda nie potrafiła zepsuć humoru Rose. Zadowolona 18-latka, wyszła z gmachu szkoły kierując się w stronę domu. Kałuże, które zagradzały jej drogę swobodnie przeskakiwała. Przemoczona do suchej nitki dziewczyna, dochodziła do kamienicy. Zgrabnie pokonała schody, po czym otworzyła drzwi. Kłótnia dobiegająca z kuchni przeszkodziła jej w oznajmieniu ojcu, że wróciła. Na palcach podeszła do pomieszczenia, w którym zażarcie kłóciło się dwóch mężczyzn. Niespodziewanie ktoś złapał ją za nadgarstek, przyciskając dłoń do jej ust. Zaczął prowadzić ją w głąb pomieszczenia, z którego dochodziła rzekoma kłótnia. Pokój zasłonięty był roletami, co nie było zbyt często widywane w kuchni. Nadawało to pokojowi tajemniczy nastrój gdyż ściany pomieszczenia były szare. Mężczyźni spojrzeli się w stronę Rose.

-Mamy intruza-oznajmił zachrypnięty głos dochodzący zza pleców dziewczyny.- Stała za drzwiami-dodał, po czym uwolnił ją pchając na podłogę. Teraz Rose nie była już skrępowana przez chłopaka, a jednak nie mogła się poruszyć.

-Wstań- powiedział ktoś z drugiej strony pokoju. Rose nie poruszyła się.- Wstawaj!- Srogi ton mężczyzny podziałał. Posłusznie wstała. Jednak nie zwróciła głowy w kierunku, z którego dochodził głos. Trzymała ją opuszczoną, tak, aby włosy zakrywały jej twarz.

-Rose...-Jej ojciec próbował coś powiedzieć, jednak przeszkodził mu w tym strzał oddany w jego stronę. Koszula, którą miał na sobie zaczęła zabarwiać się na czerwono, od cieczy, która wypływała z miejsca gdzie został postrzelony. Rose podniosłą głowę nie wiedząc jednak co się dzieje. Gdy zdała sobie sprawę z tego co stało się na jej oczach podbiegła do ojca. Łzy zbierające się w jej oczach od momentu złapania swobodnie spływały po jej czerwonych policzkach. Kiedy z jej ojca wypłynęły ostatnie siły, oderwała się od niego podbiegając do mężczyzny, który oddał strzał. Zaczęła bić go po klatce piersiowej.

-Ty bydlaku- tylko tyle udało jej się powiedzieć przez zaciśnięte zęby. Chłopak zaśmiał się. Odsunął się od niej, po czym oddał strzał. Chwilę później Rose leżała nieprzytomna w kuchni, gdzie po nieznajomych nie zostało żadnego śladu.

____________________________________________________________________________________

Bloga postanowiłam napisać spontanicznie. Mam nadzieję, że nie pomyliłam się zaczynając go i ,że się spodoba.