Rose P.O.V.
-Niall, zostaw ją- powiedział lekarz.
-Jeszcze się policzymy- zagroził chłopak i wyszedł z sali trzaskając drzwiami. Lekarz pokręcił głową, spojrzał na mnie i serdecznie się uśmiechnął, po czym podał swoją dłoń.
-Dzień dobry, nazywam się Liam Payne. Jestem Twoim lekarzem prowadzącym. Pamiętasz, czemu się tu znalazłaś?
Myślami próbowałam powrócić do tamtych chwil, jednak w mojej głowie panowała pustka.Przecząco kiwnęłam głową. Lekarz przybrał poważny wyraz twarzy.
-Zostałaś znaleziona w swoim mieszkaniu z raną postrzałową brzucha. Miałaś wiele szczęścia, którego Twój ojciec niestety... nie posiadał.
Nagle wszystkie obrazy tamtej nocy powróciły. Dwóch mężczyzn, ojciec, ja, strzały i ciemność. Oczy natychmiastowo mi się zeszkliły, a pojedyncza łza spłynęła po moim policzku.
-On... nie żyje?
-Przykro mi- Lekarz obrócił się na pięcie, pozostawiając mnie samą ze swoimi myślami.
~*~
Grała muzyka żałobna. krople deszczu wybijały rytm. Szłam za niesioną przez ludzi z zakładu pogrzebowego trumną. Po moich policzkach spływały łzy. W prawej dłoni trzymałam ozdobioną, krwistoczerwoną różę, a w lewej czarną parasolkę. W końcu doszliśmy do miejsca, w którym miała zostać złożona trumna. Po chwili ciało spoczywało już na dnie. Wrzuciłam różę do dołu. Rozejrzałam się dokoła. Tak jak myślałam, na pogrzebie byłam sama. Mój ojciec nie miał przyjaciół, a ci, którzy z nim trwali odeszli po tym jak zaczął mieszać się w gangsterskie sprawy. Przypuszczali, że w końcu nadejdzie dzień kiedy straci życie. Po chwili odeszłam, a mężczyźni zaczęli zakopywać grób.
~*~
Do domu wracałam pieszo. Pogoda świetnie zgrywała się z moimi uczuciami. Deszcz wcale nie miał zamiaru przestać padać. Przejeżdżające samochody oblewały wodą przechodniów. Przez całą drogę czułam na sobie czyjś wzrok. Co chwilę odwracałam głowę, jednak nie dostrzegłam niczego dziwnego. Nagle zza rogu wyszedł mężczyzna, idący wprost na mnie. Próbując cofnąć się do tyłu wpadłam na kogoś, po czym zostałam opleciona rękoma. Nagle zatrzymał się samochód, do którego następnie mnie wrzucono.
-K-kim jesteście?- spytałam przerażona
-Przyjaciółmi Twojego ojca- odpowiedział kierowca, z chytrym uśmieszkiem.
____________________________________________________________________________________
Powracam z nowym rozdziałem. Trochę się w tym miesiącu działo, więc mam nadzieję, że nie macie mi za złe moje n nieobecności. Wydaje mi się, że z rozdziałem nie jest tak źle. Proszę, jeżeli czytasz ten rozdział, zostaw pod nim komentarz. Każda jedna opinia motywuje mnie do dalszego działania. Do zobaczenia :)
